Песнь о моём Сиде. (Cantar del Mío Cid)
Uncategorized October 30th, 2005
Email This Post
|
Print It
|
| 42 views
"Mio Çid Ruy Diaz que en buen ora çinxo espada
vençio dos reyes de moros en aquesta batalla;
sobejana es, señor la su ganançia.
A vos, rey ondrado, enbia esta presentaja;
besa vos los pies e las manos amas
quel ay[a]des merçed, ¡si el Criador vos vala!"
Dixo el rey: "Mucho es mañana
omne airado que de señor non ha graçia
por acogello a cabo de tres semanas.
Mas despues que de moros fue prendo esta presentaja;
aun me plaze de mio Çid que fizo tal ganançia.
Sobr’esto todo a vos quito, Minaya,
honores e tierras avellas condonadas;
hid e venit, d’aqui vos do mi graçia;
mas del Çid Campeador yo non vos digo nada.
48
Sobre aquesto todo dezir vos quiero. Minava:
de todo mio reino los que lo quisieren far
buenos e valientes por a mio Çid huyar
suelto les los cuerpos e quito les las heredades."
Beso le las manos Minaya Albar Fañez:
"¡Grado e graçias, rey, comnio a señor natural!
Esto feches agora, al feredes adelant."
49
"Hid por Castiella e dexen vos andar, Minaya;
sin nulla dubda id a mio Çid buscar ganançia."
Quiero vos dezir del que en buen ora ¡nasco e¿ çinxo espada:
aquel poyo en el priso posada;
mientra que sea el pueblo de moros e de la yente christiana
el Poyo de mio Çid asil diran por carta.
Estando alli mucha tierra preava,
el val de rio Martin todo lo metio en paria.
A Saragoça sus nuevas legavan,
non plaze a los moros, firme mientre les pesava.
Ali sovo mio Çid conplidas .xv. semanas.
Quando vio el caboso que se tardava Minaya
con todas sus yentes fizo una trasnochada;
dexo el Poyo, todo lo desemparava,
alen de Teruel don Rodrigo passava,
en el pinar de Tevar don Roy Diaz posava.
Todas essas tierras todas las preava,
a Saragoça metuda l’a en paria.
Quando esto fecho ovo a cabo de tres semanas
de Castiella venido es Minaya,
dozientos con el que todos çiñen espadas;
non son en cuenta sabet, las peonadas.
Quando vio mio Çid asomar a Minaya
el cavallo corriendo valo abraçar sin falla;
beso le la boca e los ojos de la cara,
todo gelo dize que nol encubre nada.
El Campeador fermoso sonrrisava:
"¡Grado a Dios e a las sus vertudes santas!
¡Mientra vos visquieredes bien me ira a mi, Minaya!"
50
¡Dios, commo fue alegre todo aquel fonssado
que Minaya Albar Fañez assi era legado,
diziendo les saludes de primos e de hermanos
e de sus compañas aquelas que avien dexadas!
51
¡Dios, commo es alegre la barba velida
que Albar Fañez pago las mill missas
e quel dixo saludes de su mugier e de sus fijas!
¡Dios, commo fue el Çid pagado e fizo grant alegria!
"¡Ya Albar Fañez bivades muchos dias!"
52
Non lo tardo el que en buen ora nasco:
tierras d’Alcañiz negras las va parando
e a derredor todo lo va preando.
Al terçer dia don ixo i es tornado.
53
Hya va el mandado por las tierras todas.
Pesando va a los de Monçon e a los de Huesca;
por que dan parias plaze a los de Saragoça,
de mio Çid Ruy Diaz que non temien ninguna fonta.
54
Con estas ganançias a la posada tornando se van;
todos son alegres, ganançias traen grandes.
Plogo a mio Çid e mucho a Albar Fañez.
Sonrrisos el caboso que non lo pudo endurar:
"¡Ya cavalleros! dezir vos he la verdad:
qui en un logar mora siempre lo so puede menguar;
cras a la mañana penssemos de cavalgar,
dexat estas posadas e iremos adelant."
Estonçes se mudo el Çid al, puerto de Alucat,
dent corre mio Çid a Huesca e a Mont Alvan;
en aquessa corrida .x. dias ovieron a morar.
Fueron los mandados a todas partes
que el salido de Castiella asi los trae tan mal.
Los mandados son idos a todas partes.
55
Llegaron las nuevas al conde de Barçilona
que mio Çid Ruy Diaz quel corrie la tierra toda;
ovo grand pesar e tovos lo a grand fonta.
56
El conde es muy folon e dixo una vanidat:
"¡Grandes tuertos me tiene mio Çid el de Bivar!
Dentro en mi cort tuerto me tovo grand:
firiom el sobrino e non lo enmendo mas.
Agora correm las tierras que en mi enpara estan;
non lo desafie nil torne enemistad,
mas quando el melo busca ir gelo he yo demandar."
Grandes son los poderes e a priessa se van legando;
gentes se le alegan grandes entre moros e christianos.
Adeliñan tras mio Çid el bueno de Bivar,
tres dias e dos noches penssaron de andar,
alcançaron a mio Çid en Tevar y el pinar;
asi viene esforçado que el conde a manos sele cuido tomar.
Mio Çid don Rodrigo trae ganançia grand;
diçe de una sierra e legava a un val.
Del conde don Remont venido l’es mensaje;
mio Çid quando lo oyo enbio pora alla:
"Digades al conde non lo tenga a mal;
de lo so non fievo nada, dexem. ir en paz."
Respuso el conde: "¡Esto non sera verdad!
Lo de antes e de agora todom lo pechara;
¡sabra el salido a quien vino desondrar!"
Tornos el mandadero quanto pudo mas;
essora lo connosçe mio Çid el de Bivar
que a menos de batalla nos pueden den quitar.
57
"¡Ya cavalleros apart fazed la ganançia!
A priessa vos guarnid e metedos en las armas;
el conde don Remont dar nos ha grant batalla,
de moros e de christianos gentes trae sobejanas,
a menos de batalla non nos dexarie por nada.
Pues adellant iran tras nos, aqui sea la batalla;
apretad los cavallos e bistades las armas.
Ellos vienen cuesta yuso e todos trahen calças,
e las siellas coçeras e las çinchas amojadas;
nos cavalgaremos siellas gallegas e huesas sobre calças.
¡Çiento cavalleros devemos vençer aquelas mesnadas!
Antes que ellos legen al laño presentemos les las lanças;
por uno que firgades tres siellas iran vazias.
¡Vera Remont Verengel tras quien vino en alcança
oy en este pinar de Tevar por toler me la ganançia!"
58
Todos son adobados quando mio Çid esto ovo fablado;
las armas avien presas e sedien sobre los cavallos.
Vieron la cuesta yuso la fuerça de los francos;
al fondon de la cuesta, çerca es del laño,
mando los ferir mio Çid el que en buen ora nasco;
esto fazen los sos de voluntad e de grado,
los pendones e las lanças tan bien las van enpleando
a los unos firiendo e a los otros derocando.
Vençido a esta batalla el que en buen ora nasco;
al conde don Remont a preson le an tomado.
59
Hi gaño a Colada que mas vale de mill marcos de plata,
i bençio esta batalla por o ondro su barba;
priso lo al conde, pora su tienda lo levava,
a sos creenderos guardar lo mandava.
De fuera de la tienda un salto dava,
de todas partes los sos se ajunta[va]n;
plogo a mio Çid ca grandes son las ganançias.
A mio Çid don Rodrigo grant cozinal adobavan;
el conde don Remont non gelo preçia nada,
aduzen le los comeres, delant gelos paravan,
el non lo quiere comer, a todos los sosañava:
"¡Non combre un bocado por quanto ha en toda España,
antes perdere el cuerpo e dexare el alma
pues que tales malcalçados me vençieron de batalla!"
60
Mio Çid Ruy Diaz odredes lo que dixo:
"Comed, conde, deste pan e beved deste vino;
si lo que digo fizieredes saldredes de cativo,
si non, en todos vuestros dias non veredes christianismo."
61
Dixo el conde don Remont: "Comede, don Rodrigo, e penssedes de folgar,
que yo dexar m’e morir, que non quiero comer."
Fasta terçer dia nol pueden acordar;
ellos partiendo estas ganançias grandes
nol pueden fazer comer un muesso de pan.
62
Dixo mio Çid: "Comed, conde, algo,
ca si non comedes non veredes christianos;
e si vos comieredes don yo sea pagado
a vos e dos fijos dalgo
quitar vos he los cuerpos e darvos e de mano.
Quando esto oyo el conde yas iva alegrando:
"Si lo fizieredes, Çid, lo que avedes fablado,
tanto quanto yo biva sere dent maravillado."
"Pues comed, conde, e quando fueredes yantado
a vos e a otros dos dar vos he de mano;
mas quanto avedes perdido e yo gane en canpo
sabet, non vos dare a vos un dinero malo,
mas quanto avedes perdido non vos lo dare
ca huebos melo he e pora estos mios vassallos












About



Leave a Comment
You must be logged in to post a comment.